Always feel special..!

Δεν ξέρω αν το έχεις αντιληφθεί αλλά υπάρχει κάτι που λέγεται Ζωή. Υπήρχε πριν από εσένα και θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από εσένα. Και δεν σε περιμένει ξέρεις. Θέλω να πώ πώς ακόμα και τις στιγμές που αντικρίζεις το σκληρό της προφίλ, σου έχει δωθεί αυτή η μοναδική ευκαιρία. Να ζείς, να νιώθεις, να δημιουργείς. Και έχεις αυτήν την τύχη να παίξεις, να απλώσεις τα χαρτιά σου, να ρισκάρεις, να χάσεις, να κερδίσεις, να ρεφάρεις. Και πάλι απ'την αρχή, καινούργιος γύρος. Τοποθετήσου εκεί που σε πάει η καρδιά και μην σκάς τόσο, εντάξει θα είσαι. Μετά; Μετά τι; Όπως λέει και η αγαπημένη μου Ομηρόλη μετά είναι μόνο το γήρας και επειδή σε αυτήν την ζωή ή θα ζείς ή θα θυμάσαι έιναι καλό να αφήσεις το δεύτερο για όταν πια δεν θα μπορείς να κάνεις το πρώτο! Δικαίωμα στο όνειρο έχουμε όλοι και εδώ πάλι έχεις επιλογή, εσύ αποφασίζεις αν έχεις τα κότσια να παλέψεις γι'αυτό. Δύο είναι οι κατηγορίες, εκείνοι που προσπαθούν πάντα και εκείνοι που αργά ή γρήγορα παραιτούνται. Μπές στο παιχνίδι λοιπόν και παίξε με τα φύλλα που έχεις, θα έρθουν κι άλλα, γνώριμα, άβολα, καινούργια, παλιά, παίξε αχόρταγα, με ενθουσιασμό, με λαχτάρα και με συνέπεια στα θέλω σου. Κι αν είσαι συνεπής στα θέλω σου δεν θα χρειαστεί να δικαιολογηθείς ποτέ και σε κανέναν.-

ΕΧΩ ΝΕΥΡΑ!!

Τις τελευταίες μέρες έχω διαρκώς τα νεύρα μου. Λες και έχει γεμίσει ο κόσμος ηλίθιους ανάγωγους κάφρους!! Ανεξαιρέτως φύλου. Έχω έναν μόνιμο εκνευρισμό και η όλη κατάσταση που επικρατεί δεν βοηθάει και πολύ. Και να φανταστείς πως με βαθμό αισιοδοξίας το 10, παίρνω 20 με μεγάλη ευκολία!

Τέλοσπάντων, χαζεύοντας στα favorites μου μπας και χαλαρώσω λίγο, ξετρύπωσα ένα αγαπημένο μου βιντεάκι - απόσπασμα από τις καλύτερες ελληνικές σειρές της τελευταίας δεκαετίας και μου θύμισε πως 'Η μοναδικότητα δεν ασχολείται με το τι κάνεις, ασχολείται με το τι είσαι!'

Δικιά μου η αμαρτία!

Θα ήθελα πάρα πολύ να ανακαλύψω μία δίαιτα, αποκλειστικά με μπουγάτσες, κρουασάν σοκολάτας απαραιτήτως ζεστά, πατάτες τηγανητές με πολύ αλάτι, ουζομεζέδες, παγωτό, μακαρονάδες! Θα είχε μεγάλη επιτυχία και πιστεύω πως θα έκανα πολύ κόσμο ευτυχισμένο!! Δεν έχω καμία εμμονή με το φαγητό και τις δίαιτες, είμαι κανονική, ούτε αδύνατη ούτε παχιά. 'Ανθρωπος των παθών και των απολαύσεων. Ανά περιόδους, βάζω λίγο, τα παίρνω στο κρανίο - γιατί αθλούμαι κιόλας οπότε λέω τζάμπα κόπος - και επανέρχομαι! Θεωρώ όμως το φαγητό μία από τις μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής, το ίδιο θεωρώ και το ωραίο/υγιές σώμα. Το ίδιο και πολλά άλλα. Μέτρον άριστον. Μου αρέσει πολύ δε, όλο το πακέτο, το όμορφα στρωμένο τραπέζι, το ζεστό φαγητό, τα λουλούδια ή το κερί στην μέση, τα ποτήρια του κρασιού. Συνάμα μου αρέσει να φοράω το αγαπημένο μου φουστάνι και να νιώθω όμορφη μέσα σε αυτό! Χαίρομαι πάρα πολύ όσους αγαπούν το σώμα τους έτσι ακριβώς όπως είναι, αδύνατοι, κανονικοί, παχουλούληδες, (έχω υπάρξει και τα τρία) σημασία έχει να νιώθεις εσύ καλά, αν το καλοσκεφτείς, όπως τα περισσότερα σε αυτήν την ζωή στο χέρι σου είναι! Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την στέρηση, οποιασδήποτε μορφής. Οι χορτάτοι άνθρωποι και εδώ φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο από πλευράς φαγητού είναι πάντα πιο 'λαμπεροί' και αν κάτι θα ήθελα να σου ευχηθώ θα ήταν αυτό ακριβώς, να είσαι χορτάτος!

Η διαφήμιση που ακολουθεί την ανάρτηση είναι η αγαπημένη μου γιατί δείχνει τον έρωτα που ξεπερνάει τα πάντα, το Παρίσι που για μένα είναι σαν δεύτερη πατρίδα, το θηλυκό που περιμένει, το αρσενικό που κυνηγάει, πολύ όμορφη μουσική και ..την αγαπημένη μου σοκολάτα!

Σύγχρονες Σταχτομπούτες!

Πάει καιρός.. και επιτέλους θέλω να γράψω κάτι χαρούμενο, όμορφο και κυρίως αισιόδοξο. Παραπατάω ακόμα αλλά σαν μωρό που μαθαίνει τα βήματα και είναι λογικό κάποιες στιγμές να τα χάνω και να πέφτω. Ευτυχώς όμως η Ζωή είναι πάνω από όλα! Αυτό λοιπόν το κείμενο το αφιερώνω σε όλες τις Σύγχρονες Σταχτομπούτες που υπάρχουν ακόμα και εξακολουθούν να ψάχνουν για Πρίγκιπες που υπάρχουν ακόμα στην απρόσωπη, ηλεκτρονική και καθόλα χρεωκοπημένη εποχή μας. Συμπεριλαμβανομένης και της αφεντιάς μου. Δεν υπάρχουν παράλληλες, παράνομες, κλπ σχέσεις. Υπάρχουν σχέσεις, τελεία. Και όσο πιο δυνατές και ατελείωτες δείχνουν αυτές τόσο πιο δύσκολο είναι να ξεκολλήσεις. Αν είσαι ειδικά άτομο σαν κι εμένα που όχι μόνο δεν βολεύεσαι με μία αντικατάσταση αλλά πρέπει να περάσει καιρός, να κάνει το θέμα αυτό τον κύκλο του και πως να στο πω, να 'λήξει' μέσα σου, γιατί έχεις μάθει να αγαπάς πολύ και να προσαπαθείς ακόμα περισσότερο τότε είναι μονόδρομος και πρέπει να τον διαβείς εσύ και κανένας άλλος. Όλα τα υπόλοιπα, που με πολύ καλή θέληση και φροντίδα, σπεύδουν να σε συμβουλεύσουν οι δικοί σου, οι φίλοι σου, τα βιβλία, το διαδίκτυο, όλα αυτά τα όμορφα μέχρι να βγείς από όλο αυτό της ψυχής το σκοτάδι στο φώς μοιάζουν ... αμπελοφιλοσοφίες! Θέλει καιρό, κλάμματα, οδυρμούς, ακεφιές, ξαφνικά κέφια, ξανά μανά ξαφνικές μελαγχολίες, ξενύχτια, αντίο και επιστροφές γιατί όπως πολύ ωραία είπε ο αγαπημένος Κραουνάκης στην φετινή του παράσταση 'Δεν είναι καρπούζια οι άνθρωποι να τους κόβουμε μια κι έξω'.
Υπάρχει πάτος, υπάρχει όμως κι ουρανός και της Ψυχής το λημέρι είναι το δεύτερο και αργά ή γρήγορα προς τα εκεί θα κινηθεί. Και όπως βλέπω Σταχτομπούτες, βλέπω και Πρίγκηπες, όλοι μας παίζει να ξεθωριάσουμε στο πλύσιμο αλλά όταν ο συνδυασμός είναι καλός και όχι αρρωστημένος τότε ο χρόνος επιδρά όπως στο κρασί, το κάνει καλύτερο, πολυτιμότερο και πιο εκλεκτό!! Με φόρα λοιπόν.....!!!!!

Καλύτερα τρελός παρά ερωτευμένος...

... είναι απίστευτο τι είσαι ικανός να συγχωρείς και πόσο αντέχεις εκεί που σπαρταράει η καρδιά.... ίσως και λίγο άδικο!!

Ζητείται 'κλίκ' ...

Με έχει πιάσει ένα πράγμα που καθόλου δεν μου αρέσει.. Δεν νιώθω τίποτα, ή καλύτερα χάος και κενό και μετά ξανά χάος και πάλι κενό. Κι όμως η ελπίδα μένει εκεί, τσακισμένη, λαβωμένη, έχει όμως πάντα τα φτερά και ναι είναι ευχή να έχεις φτερά κι ας ταλαιπωρείσαι. Πανικός. Καταλαβαίνεις ότι μεγάλωσες όταν οι περισσότεροι γύρω σου αναφορικά με τις σχέσεις, σου μιλούν για συμβιβασμούς. Και θεωρούν ότι είναι και σωστό. Παραιτούνται. Και στο προτείνουν και εσένα. Δεν θέλω. Γιατί για μένα στον δρόμο της καρδιάς δεν υπάρχουν συμβιβασμοί, φυσικά και κάνω, άπειρους αλλά δεν στους χτυπάω γιατί επιλέγω τον άνθρωπο με όλα του όχι μερικώς, τον έρωτα όχι την σχέση σαν θεσμό, σαν αντίδοτο στην μοναξιά μου, τον γάμο και την οικογένεια σαν αποτέλεσμα κι όχι σαν αυτοσκοπό, τότε και μόνο γουστάρω. Δεν πιστεύω στον όρο θυσία, θές και κάνεις. Και καλό είναι να θές πολύ γιατί τότε κάνεις καλύτερα. Τα πάντα. Κι αν δεν θές καλύτερα να μην κάνεις γιατί τότε σχεδιάζεις αλυσίδες και τις δικές σου αλλά και τις δικές μου και θα πνιγείς. Το ίδιο κι εγώ. Τα αισθήματα για να είναι αληθινά οφείλουν να είναι και ελεύθερα. Δεν μπορώ τις μιζέριες της ψυχής, ποτέ μου δεν τις ήθελα. Τυχεροί όσοι είναι ερωτευμένοι. Δυσκολεύει άραγε μεγαλώνοντας ο συντονισμός με την ψυχή μας; Κι αν ξεκινήσουμε μια σχέση αφαιρώντας της την μαγεία του Έρωτα δεν θα είναι σαν Άνοιξη χωρίς λουλούδια; Αυτό το 'κλίκ' είναι που κάνει στα πάντα την διαφορά, που σε πάει στα Ουράνια όταν υπάρχει όταν το ζείς και σε ρίχνει στον Καιάδα κάθε φορά που το απαρνιέσαι, που το ψάχνεις εναγωνίως και δεν το συναντάς. Που σε κάνει ευγνώμων που είσαι ζωντανός ακόμα κι αν σκοντάψεις τελικά. Που στα δύσκολα την όποια κάποια στιγμή έρθουν το θυμάσαι και τα ξεπερνάς, διαφορετικά είσαι ήδη με το ένα πόδι έξω και αναλόγως την περίπτωση και κυρίως τα κότσια ή βγάζεις και το άλλο ή μένεις και συνεχίζεις κουτσός. Άσε λοιπόν τις συμβουλές γιατί δεν με πείθεις. Με ξέρω καλά. Και μπορεί να βιώνω περιόδους συναισθηματικής μοναξιάς αλλά θέλω την αλήθεια από το ψέμα, τους γκρεμούς και τους καθαρούς ουρανούς, τα ανεμοδαρμένα ύψη. Γι'αυτό σου λέω, μην μου ζητάς να βολευτώ σε μια σχεσούλα, μπορώ αλλά δεν θέλω...

Άραγε τι αξίζει πιο πολύ; Η ειρήνη ή αγωνία της ψυχής μας;

Είναι κάποιοι άνθρωποι που ότι και να συμβαίνει τους θέλεις μες την ζωή σου. Φυσικά είναι απαραίτητο να το θέλουν και οι ίδιοι και ναι τελικά πάντα αυτό το 'θέλω' είναι που κάνει την διαφορά. Όχι το εγωιστικό, ούτε του ναρκισσισμού, το άλλο της καθαρής καρδιάς, της φλεγόμενης ψυχής. Ίσως να είναι προτιμώτερο να αφήνουμε τα πράγματα ρευστά, σαν το ποτάμι που βρίσκει από μόνο του την θάλασσα. Γεμίζει το κεφάλι μας από ένα σωρό θεωρίες ανούσιες και καταλήγουμε να μην ξέρουμε τι πιστεύουμε.
Από πάντα είχα μια απέχθεια στους αναποφάσιστους ανθρώπους.
Μπορώ ευκολότερα να δεχθώ την αλλαγή των 'θέλω' μας παρά την έλλειψη οποιασδήποτε απόφασης. Για μένα το αποφασίζω δηλώνει χαρακτήρα. Σωστό, λάθος - τι λέξεις κι αυτές, δεν έχει σημασία. Αποφασίζω και δικά μου τα σωστά μου, δικά μου και τα λάθη μου. Το ξέρω καλά πως οι γεμάτες ψυχές μπορούν και αγαπούν ολοκληρωτικά γιατί έχουν μάθει να μην κλέβουν στο ζύγι.
Και είναι σε αυτό το 'αποφασίζω' που κρύβεται όλη η διαφορά γιατί έτσι αναλαμβάνεις την ευθύνη. Εξ'ολοκλήρου και όχι σπασμωδικά. Πονάω αλλά δεν έχω άλλον να κατηγορήσω, έπαιξα κι εγώ. Έτσι είναι το παιχνίδι, γλυκιά η νίκη, πικρή η ήττα, ωραία η προσπάθεια. Λατρεύω τους ανθρώπους που προσπαθούν, που δεν σταματούν ποτέ και που επιλέγουν τον άλλον, τον δύσκολο δρόμο που σου εγγυάται όμως ένα πλουσιότερο ταξίδι. Θέλει κότσια η ευτυχία (και συμφωνώ με την αγαπημένη μου Ομηρόλη πως) είναι αρχόντισσα, κυρά, δεν έρχεται όποτε την καλείς αλλά όποτε θελήσει!
Υποκλίνομαι στο πάθος, ταπεινά και με ευγνωμοσύνη γιατί κάνει την ανθρώπινη ψυχή μου να μοιάζει θεϊκή. Μου χαρίζει στους ώμους δυο φτερά και με ταξιδεύει στα αστέρια, σε γαλαξίες διαφορετικούς. Είναι όμορφες οι καταστάσεις που σε ξεπερνάνε, που σε πάνε παραπέρα. Και είμαι πλέον πεπεισμένη πως η ειρήνη της ψυχής μας αξίζει μόνο όταν έρχεται ως αποτέλεσμα της ικανοποιημένης αγωνίας μας.-