Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

'Να πηγάζει από μέσα σου το χαμόγελο και όχι να το φοράς!'




Είμαι στην τράπεζα, έχω σηκωθεί από τα αξημέρωτα για να μην βρώ 'ουρές' και όντως δεν έχει, είναι στην οθόνη το 057 και έχω το 058! Για να πληρώσω, εννοείται νομίζω...! Ξεμπερδεύω και πάω στις πληροφορίες για να ζητήσω τον αριθμό pin μου. Πρίν από μένα περιμένει μια κυρία μεγάλης ηλικίας που την εξυπηρετεί η υπάλληλος. Μακρυγορεί και επαναλαμβάνω στον εαυτό μου ότι είμαι υπομονετικός και ευγενικός άνθρωπος. Συζητούν με την φίλη της που στέκει δίπλα της και ταυτόχρονα με την υπάλληλο, ζητάει να της εκδώσουν και μία κάρτα ανάληψης και λεέι πως θα έρχεται η φίλη της να σηκώνει χρήματα, την συμβουλεύει η υπάλληλος ότι εν προκειμένω καλύτερα να μην την βγάλει, είναι αδερφή πια λέει, μια ζωή μαζί είμαστε. Αυτή η τελευταία φράση είναι που λατρεύω όταν λέγεται και αυτόματα λαμβάνεις ότι έτσι είναι. Δεν εννοώ αυτό λέει η υπάλληλος για να μην κλαπεί ή αν την χάσετε, ε και; απαντάει η γιαγιούλα, ας τα πάρουν δεν έχω και πολλά μέσα. Α,εντάξει λέει η κοπέλα αν δεν σας νοιάζει.. μοιραία στρέφεται η κουβέντα στο λατρεμένο θέμα των τελευταίων χρόνων 'την κρίση' και έρχεται το αποστομωτικό 'μια χαρά θα ζήσουμε, μπούρδες μας έχουν τρελλάνει, εγώ στην πείνα μεγάλωσα και δεν βλέπεις μια χαρά είμαι και ούτε και με νοιάζει, και εγγόνια είδα και όλα'. -Υπογράφει ένα κατεβατό χαρτιά χωρίς να τα διαβάζει και τελικά φεύγουν.

Είναι η σειρά μου, με ρωτάει η υπάλληλος τι περιμένω, της λέω, σχολιάζει 'πω πω τόση ώρα γι'αυτό μόνο περιμένετε;' γνέφω 'ναι' ψιλοαγανακτισμένα αλλά καθώς έχω ξεμπερδέψει και οδηγώ για να πάω στις δουλειές μου σκέφτομαι, θα είχα ακούσει αυτές τις μικρές σοφίες αν είχε κερδίσει η ανυπομονησία μου και είχα διακόψει για να εξυπηρετηθώ πιο γρήγορα;

Και αναρωτιέμαι εμείς όταν έρθει ο καιρός που κοιτάς μόνο πίσω, θα νιώθουμε πως εξαργυρώσαμε σωστά αυτό το λαχείο που μας έτυχε ή απλά το κρατήσαμε στο χέρι και η Ζωή πέρασε και δεν ακούμπησε;

Η αγαπημένη μου Ομηρόλη γράφει πώς : ' Ή θα ζείς ή θα θυμάσαι και είναι καλύτερα να αφήσεις το δεύτερο για όταν πια δεν θα μπορείς να κάνεις το πρώτο!' Και αν δεν το γνωρίζεις, συμπληρώνω εγώ, το κέφι είναι δωρεάν.-